De Hors en starry night

Dinsdagochtend ff rustig aan. Prachtig weer, lekker cocoonen in de camper. Blogje schrijven, wat botanisch getekend: dat glanzend zwart van die duindoornbottel vast proberen te leggen, valt niet mee. Heftig boek uitgelezen: Winterthur van Alexander Nieuwenhuis, spreekt weinig hoop uit op ‘redding van onze planeet’. Hij wijst wel de weg: communiceren met de dieren, planten en bergen etc. maar gezien de wijze waarop in de traditie van de repliek op het rapport van de club van Rome de grenzen van onze planeet en dus ook de grenzen van grondstofgebruik en economische groei keer op keer worden genegeerd ziet hij het somber in.

In de middag langs de vogelrijke Mokbaai en tussen de Horsmeertjes door naar de zuidelijke duinen gefietst. Van daar gewandeld naar de strandvlakte De Hors. Wat een onmetelijke zandvlakte bij laagwater. Best een intimiderend landschap zeker bij grijze luchten. Stug doorgelopen naar paal 8, geen mens te bekennen. Hier het Jan Wittepaadje ingestoken dwars door prachtige zandduinen en langs een langgerekte natte vallei die in het voorjaar vol moet staan met orchideeën. Delen worden arm gehouden door maaien en afvoeren. Aan de randen zie je de zaaddozen van de grote ratelaar nog staan dus dat zegt echt wel iets over wat je daar in juni zult aantreffen. Wat zijn die duinen toch prachtig. Ook waar je loopt een tapijt van rendiermos, korstmossen, en allerlei grassen. Weer alles gehad, een buitje op onze kop maar ook heerlijk in het warme zonnetje gelopen. Wat is het toch heerlijk om alleen natuurlijke geluiden te horen: de branding, de wind, getsjilp van vogels, verdere echt helemaal niets.

Vandaag ook de dag van de gedeeltelijke zonsverduistering: vanuit de camper hebben we door een dvd’tje nog het laatste hapje uit de zon gezien. Je kon dit ook volgen vanuit de volkssterrrenwacht Orion bij Ecomare. Dat hebben we niet gedaan maar wel ben ik in de avond naar een kijkavond daar geweest. Half uurtje door het pikkedonker fietsen en dan naar boven klimmen het platform op alwaar 4 hele dikke telescopen opgesteld stonden. Het begon bewolkt maar heel geleidelijk brak de hemel open. Ik heb Saturnus met zijn ringen heel mooi kunnen zien. Natuurlijk ook Jupiter met zijn bruine banden en 4 zichtbare manen. Ook deep sky via een telescoop met sensor en beeldscherm genoten van beelden van een spiraal stelsel waar we bovenop keken en van beelden van ons dichtsbijzijndste stelsel Andromeda. Leuke enthousiaste amateurastronomen met een goed verhaal. Thuisgekomen gelijk de verrekijker gepakt en verrek, ook met de verrekijker waren de maantjes van Jupiter te zien. Zelfs een ring om Saturnus was met een beetje fantasie te ontwaren. Niet zo mooi als bij de sterrenwacht hoor.